Raar…

Zijn er zoveel duiven die een poot missen of zie ik gewoon altijd dezelfde hinkelende duif op station Utrecht?

Even poep bestellen

Op het bestelbusje van Catering Roelofsen prijkte naast de bedrijfsnaam (Catering Roelofsen) een gigantisch logo met de letters G-M-P.
Ik fietste een tijdje naast de bestelbus en kon noch in de naam, noch in de vestigingslocatie (Weurt) een link vinden met de letters in ‘t logo.
Waar zouden die nou toch voor staan?
Geen Mayo Petra?
Groeten Met Peren?
GeMalen Poep?

Zomer 2002

Zit ik hier, weer naar de auto’s te kijken.
Dat heerlijke ongelukkige gevoel wat ik zo lang gekoesterd heb en waar ik weer met volle teugen van geniet.
Gelukkig?
Gelukkig niet.
De bladeren liggen hier in het regenwater, op straat onder het raam. Ik mis niet waar ik bang voor was om kwijt te raken.
Het is een beetje zoals rillend van de kou, met splinters schelp in mijn voeten, in de winter naakt de zee in rennen.
Gillend.

Proberen onder woorden te brengen wat ik niet kan of mag zeggen en dan maar weer dat cliché van naakt de zee in rennen.
Of een veld.

Wat jij wil.

Het mooiste liedje

It’s such a short life
There’s so little time
You know this pattern
Patchwork of any direction
Cobbled together
In odd shape and size
Take my hand, we’ll walk through this together
But my hand gets sweaty
You somehow slip away
Try to call you, but I don’t call too loud, no
Try to love, and never look that hard
This blue’s a swirling ocean
The green, the ambition
The red is the guilt
There’s a lot of red
The yellow is my sunshine
Comes out on odd occasion
Barely enough to keep you around

TindersticksPatchwork (Donkeys 92-97)