Camera Obscura for president

Spent a week in a dusty library
Waiting for some words to jump at me
We met by a trick of fate
French navy my sailor mate
We met by the moon on a silvery lake
You came my way
Said, I want you to stay

You and your dietary restrictions
Said you loved me with a lot of convention
I was waiting to be struck by lightning
Waiting for somebody exciting
Like you

Oh, the thing that you do

Bekentenissen van een… gewoon… wat een ongelofelijk stomme film!

Begrijp me goed, ik hou van slechte films.
Nee, wacht.
Dat is een understatement.
Ik hou met heel mijn hart heel erg van slechte films. Ik hou bijna net zoveel van slechte films als dat ik van ouwe films met Bette Davis en Barbara Stanwyck hou.

En, begrijp me ook goed, een goeie slechte film voldoet aan een aantal eisen. Een goeie slechte film moet aan het lachen maken met serieus bedoelde dingen, een goeie slechte film moet zo voorspelbaar zijn dat de kijker zich kan vermaken met het voorspellen van wat er gezegd gaat worden, wat er gebeurt en wie er achter het muurtje stiekem het gesprek afluistert en een goeie slechte film mag nóóit, nóóit ergeren.
Zo worden films met zeslingen, verdwenen peuters en aardige echtgenoten die hun saaie zeurende vrouw vermoorden, maar ook boekverfilmingen van Danielle Steel een waar feest.

Bij Confessions of a shopaholic daarentegen, zijn de grappen slecht en de serieus bedoelde stukken óók niet om te lachen en al helemaal niet om te huilen. Of ja, misschien een beetje huilen. Zoals je huilt als je het beginnetje van de plakband niet van de rol gekrabd krijgt. Bij deze film dacht ik dat we bijna op het einde waren en toen ik spiekte bleken we pas áchtenvijftig minuten op weg. Áchtenvijftig! Dat is nog geen úúr!
Zelfs John Lithgow, Joan Cusack en Kristin Scott Thomas konden niet op tegen het saaie geneuzel en de rare plotwendingen op onbedoeld vreemde momenten.
Stoute PJ Hogan!

Zo.
Dat wilde ik even kwijt.

Dikke bah!
Zo!

Miscellaneous.

1.
Het crème-promoot-meisje op Hoog Catherijne deed me denken aan de bedelaars uit Fata Morgana. Ze riep van ongeveer zeven meter afstand “Hallo! Hallo! Crème? Crème?” naar me.
Gekkehuus.

2.
Je-moet-wat-met-Facebook, een s’lectie:

- Hanneke zegt: in typ-ontwijkend-gedrag-land is de afwas immer blinkend schoon.
hl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gif Lucas de Waard at 5:55pm: Mijn god wat doe jij vaak de afwas… Daar zit een stuk in, lijkt mij, of op z’n minst een haiku.

hl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gifhl_pane_white_square.gifHanneke Hendrix at 6:05pm: Als ik niet steeds ontweek dan had ik inderdaad al een heul boek over afwassen geschreven.

- Hanneke gaat zo eens de stekker uit de router trekken.

- Hanneke heeft weer eens een existentiële crisis.

- Hanneke is op dit moment zo arm dat er op het comfoor een pannetje bloembollen staat.

3.
De bejaarden van de bejaardenflat tegenover weigeren nog om in de zon te gaan zitten.
Ze hebben wel al de kussens op de plastic tuinstoelen gelegd.
Dat voorspelt een boel goeds.

4.
Van al mijn jassen zijn per stuk minimaal twee knopen gevallen. Is dat een soort van hondsdagen? Qua knopen-bederf?

5.
De klok op het station is een uur terug gezet.

6.
Samuel L. Jackson speelt haai in Jaws:
samuelljacksoniseenhaai.gif

Vergeten

De Wezel en de Giraf staan op het station.
De Giraf heeft een koffer in zijn hand.

WEZEL
Ik had het me al met al toch wel anders voorgesteld.
Had deze week eigenlijk allerlei dingen willen doen.
Ter afscheid.
Maar ja.

GIRAF
Maar ja.

WEZEL
Ja.

GIRAF
Ga je zo nog meerennen met de trein?

WEZEL
Al die mensen op het perron.

GIRAF
Dan steek ik mijn hoofd uit het raam.
Dan kan ik je nog zoenen.

WEZEL
Tot het eind van het perron.

GIRAF
Tot het eind van het perron.
En dan zwaai ik naar je met een zakdoek.

WEZEL
Tot je de hoek om bent.

GIRAF
Vanochtend was ik ineens bang dat ik iets belangrijks zou vergeten.
Dus toen heb ik mijn hele koffer weer uitgepakt.

WEZEL
Je paspoort, je geld en je kaartje voor de trein.
De rest kun je daar kopen.

GIRAF
Ik kan niet wachten!

WEZEL
En was je nou iets vergeten?

GIRAF
En ik heb goed onthouden wat je zei.

WEZEL
Eerst zuinig doen.

GIRAF
Ja.
Eerst zuinig.

WEZEL
Geld verbrassen kan altijd nog.
Eerst werk.
Een huis.
Vrienden maken.
Iedereen vind je vast heel leuk.

GIRAF
Ja.

WEZEL
Ja.
Vrienden maken.

Stilte

GIRAF
Ga je anders niet gewoon mee?
Met mij.
Laat je dat vieze ouwe knijnehol fijn voor wat het is.

WEZEL
Ik kan niet zomaar weg.

GIRAF
Ga je mee met mij.

WEZEL
Waarom blijf je niet hier?

GIRAF
In dat vieze knijnehol van je?

WEZEL
Ik ga niet graag ver van huis.

GIRAF
Ik weet het.
Ik vind het jammer.

WEZEL
Het spijt me.

GIRAF
Nee, ik bedoel, jammer van ons.

WEZEL
Ja.
Ik ook.

GIRAF
Het spijt me.

WEZEL
Daar is de trein.

GIRAF
Ja.

WEZEL
Stap nou maar in.
Heb je alles?

GIRAF
Jou niet.

WEZEL
Nou, hup.
Niet nu beginnen.

De giraf stapt de trein in.
In de coupe steekt hij zijn hoofd uit het raam.
De trein begint te rijden, de wezel rent mee.

WEZEL
Wat was je nou vergeten?

GIRAF
Niets!
Het bleek in mijn jaszak te zitten!

WEZEL
Wat dan?!

GIRAF
Dit!

De giraf haalt een foto uit zijn binnenzak en houdt die tegen het raam. Het is er eentje van de wezel.

WEZEL
Dat ben ik!

GIRAF
Ja!

De foto waait het raam uit. De twee gillen.
De wezel probeert de foto te vangen maar het lukt niet.
Dan houdt het perron op en staat de wezel stil.

GIRAF
Nu heb ik je niet meer gezoend!

WEZEL
Dag!

GIRAF (in de verte)
Dag!

WEZEL
Dag.

Hij loopt terug en ziet de foto op het perron liggen, pakt hem op en steekt ‘m in zijn binnenzak.

WEZEL
Nu is het alleen nog maar jij en ik, lieve wezel.

De propositie

“Alles is herhaalbaar,” zei ze.
Ik keek haar aan.
“Alles is een herhaling van iets,” zei ze. “Alles is al een keer gebeurd, gezien en gevoeld. We denken dat we uniek zijn, maar dat zijn we niet.”
We zaten op een bankje en we keken uit over het kanaal, waar vrachtschepen voeren. Het water sloot zich achter de boten en ik dacht aan hoe vaak het water zich gesloten had.
Had dit zelfde water zich hier al eens ontmoet?

Dit komt nooit meer terug, dacht ik.

In de logische wijsbegeerte wordt de formule ∀x∃yHxy veelal geïnterpreteerd als de zin ‘iedereen houdt van iemand’.
De semantiek van de waarheid gebaseerd op welke functie we er zelf aan geven.
∀x∃yHxy kan dus eigenlijk net zo goed ‘iedereen houdt van iemand’ als ‘iedereen haat iemand’ of ‘alles herhaalt iets’ betekenen.

Tot in het einde der tijden zullen de dingen die ik voor me zie zich herhalen. Alsof ze een ziel hebben. Alsof ze een ziel hebben zoals u en ik.
Tot het einde der tijden zal ik daar zitten en kijken naar hoe wereld langs me voorbij trekt.
Alsof dat het enige is dat er werkelijk gebeurt.
In de herhaling zit de ziel van dat wat ik ben.
Van dat wat ik zal zijn.
Van de dingen die ik zie.

“Nee,” zei ze. “Dat zijn we niet.”
“Wat zijn we niet?” vroeg ik.
“Uniek.”
We zaten daar totdat de zon zakte en het begon te miezeren en die nacht zeiden we voor het eerst niet zoveel.

De dag dat ze wegging keek ik haar na, hoe ze haar spullen in de te kleine Fiat Panda propte en de straat uitreed.
En in mijn hoofd speel ik de film steeds opnieuw af.
Ik probeer haar gezicht te zien en te ontdekken waar ik een steek liet vallen.
Ik zal haar nooit dichter bij me hebben, dan nu.
Dan nu ik haar niet meer heb.

Alles is een herhaling van iets.
En alles, alles heeft een ziel.

Leroy

Ik zag vandaag de knapste vuilnisman ooit. Hij leek als twee druppels water op Leroy van Fame en bewoog zich over straat, van vuilniszak naar vuilniszak, alsof hij danste.