Manuel

In navolging van ons Willem, heden ook mijn versie van Manuel ~een tragisch verhaal in 100 woorden~

Manuel is verlaten door god en verlaten door de duivel, maar bovenal is hij verlaten door zijn meisje.
En na die laatste kwaal, waarvan de dokter doorhad dat er niks van waar was, wil nu echt niemand zijn ziel meer hebben. Laat staan zijn lijf.
Van je ziel valt zo lastig te ontsnappen, dus de eerste stap is dat lijf.
Het klonk simpel, maar Manuel wil niet meer want Manuel is moe.
Hij zit al twee dagen in zijn stoel zich af te vragen waar het nu allemaal goed voor is.
Hij is nog niet klaar voor de allerlaatste teleurstelling.

Gehoord op het busstation

Naast me op het koude stalen bankje zitten een vrouw met kort donkerpaars haar en een man in een gewatteerde jas. In zijn hand heeft de man een knullig ingepakt kado, wat aan de vorm te zien een fles wijn is.
De vrouw zucht af en toe.
En dan, alsof er een fluitsignaal klonk, steekt ze van wal.

“Het was te verwachten dat het zou gaan regenen. Altijd als ik op stap ga, dan gaat het regenen.”
“Altijd, altijd.”
“Tenzij het niet uitmaakt. Dan regent het niet. En nu maakt het wél uit.”
“Je zit toch onder de overkapping?”
“Ja maar, straks niet, als we vanuit de bus dat hele stuk met de voet.”
“Straks regent het niet meer.”
“Heb ik net nieuw haar, speciaal voor de afscheidsreceptie en moeten we weer met die bus en dan kom ik weer helemaal zweterig aan bij je collega’s.”
“Dat maakt die collega’s niks uit.”
“Zeg jij nou dat die dat gaan zien?”
“Wat zien? Je haar?”
“Nee, dat zweet!”
“Natuurlijk niet!”
“En wat is er met mijn haar?!”
“Hoe bedoel je?”
“Nou, je zegt Wat? Je haar?
“Er is niks met je haar.”
“Wel!”
“Niet.”
“En nou gauw! Wat is er met mijn haar?!”
“Het is paars! Páárs!”
“Wat is er mis met paars ineens?”
“Je lijkt op m’n moeder!”

Het is plotseling stil.

Als de bus naar Wychen arriveert, springt de vrouw als eerste op. Ze rennen ze naar de bus. De man houdt een lullig handje boven de ingepakte fles.

Snijbonen

Vandaag besefte Leon dat zijn leven nutteloos was. Tijdens het avondeten was zijn zoontje gaan huilen toen het zijn snijbonen moest eten. Net zoals Leon vroeger had het zoontje geroepen dat hij zijn vader haatte.
Er verandert niets, had Leon gedacht.
Zijn zoon had hij naar bed gestuurd en hij had gekeken naar de wijzers van de koekoeksklok. Het enige dat overblijft is een kopie van een kopie van een kopie, dacht hij.
Hij had afgewassen en de televisie aangezet en er was niets veranderd.

In Nijmegen is altijd wat te doen

dikke-duif.jpg

Buiten zit al de hele dag een dikke duif op een tak.
Ik denk dat hij zwaarmoedig is.
Zo kijkt ‘ie tenminste wel.

En net betrok het helemaal.
Regende het aan de voorkant van het huis en aan de achterkant scheen een raar licht.

hoe-het-ineens-betrekt.jpg

Ja, zoals ik al eens eerder zei: het benne woelige tijden.

U kunt het zich vast levendig voorstellen


De beste opening van een Six Feet Under-aflevering ooit.
Six Feet Under is daarbij de enige serie waarvoor ik mijn pink zou laten amputeren om de hele serie nog een keer voor de eerste keer te mogen zien. Zo. Dat u het weet. Op een doordeweekse zondagavond.

Gekkehuus


Of is het tegeswoordigs gekkennnhuus?

En d’n Lee en ik houden een ‘Election Night‘ in het Clubhuis.
Met Dr. Pepper, dikke vettige pancakes, maple syrup, brownies, donuts en damn good coffee.
En ik zie mezelf ook nog wel hamburgers bakken in het midden van de nacht.

Of zoals Maus zei: “Dr. Pepper met Jack Daniels! Gatverdamme!”

We hebben er zin an!