Ik ben even naar Barcelona

barcaneeskens.jpg

Ik ga vier dagen alleen maar boeken lezen, in de zon zitten, koffie drinken bij Shilling (of hoe dat tegenwoordig ook heten mag), in bad liggen in het veel te dure hotel dat ik heb geboekt, appeltaart eten bij Buenas Migas, door de stad lopen, kijken of de Sagrada al af is, mijmeren over ‘t leeven, stukjes schrijven met pen en gewoon op papier in een opschrijfboek, cava drinken met een veel te grote zonnebril op en een kek jurkje aan, klompen-spaans praten, Ducados roken en in de rij staan bij La Fonda.

Nieuws

Mijn vork bleef even in de lucht hangen toen ik dit nieuws zojuist op de radio hoorde.

Wel gepamperd maar niet getemperd

Lang leve de Contrabas die vandaag het volgende schreef naar aanleiding van Amsterdam Wereldboekenstad:

Ook Hagar Peeters (voor zover mij bekend geen stadsdeeldichteres, maar wel een dichteres, tenminste, dat hoor je wel eens mensen beweren) doet mee, in een filmpje waar zelfs een literatuurliefhebber met eelt op de ziel heel zachtjes om moet huilen. Let op de woordspeling die draait om ‘getemperd en gepamperd’.

Amsterdam Wereldboekenstad begint vandaag aan zijn subsidieverslindende werk.

Een duidelijk teken dat ik een verstrooid persoon ben II

“Één maal graag.”
“Waarvoor?”
“Voor te zwemmen.” Natuurlijk, stomme koe, dit is een toch zwembad? dacht ik er achteraan.
“Wat voor zwemmen?”
“Dameszwemmen.”
Ik hou niet van die vieze ouwe mannetjes in mijn water.
“Dat is morgen.”
“Oh.”
“Op dinsdag.”
“Oh. En vandaag is het…
“Maandag.”
“Juist.”
Een stilte.
“Dan ga ik maar weer naar huis.”

Ik heb vandaag de tijden van het dameszwemmen wel vier keer gechecked.
Op de verkeerde dag.

Nu ga ik maar een stuk lopen.
Ofzo.

Verder nog wat trivia aangaande het bovenstaande:
Pluspunt: ik bleek geen droog ondergoed voor na het zwemmen bij me te hebben.
Minpunt: de besjes in de bejaardenflat hier tegenover zullen het er morgen wel over hebbendat ik vandaag drie keer met een andere outfit naar buiten kwam.

How it ends

Vanavond was ik met Jnnk naar Devtochka en het was zo mooi dat het mijn hart brak.


And you already know
You already know
How this will end

Heatest Grits

Toen ik een jaar of tien was kreeg ik mijn eerste verzamel cassettebandje van mijn oudste broer. Let wel, dat was nadat hij en de andere broer mijn New Kids on the Block-tapeje dat ik grijs draaide uit mijn cassetterecorder haalden en in een soort van serpentineslinger door mijn kamer zwierden.

Goed.
Het eerste Heatest Grits-bandje was geboren en ik kreeg het in mijn handen gedrukt.
Ik heb het tapeje helaas niet meer, maar ik weet nog dat Propaganda er opstond en This Mortal Coil.
The Smiths, want dat waren toen wel al mijn lievelings.
En later The Cocteau Twins, the Sugarcubes en Sinead ‘O Connor.

En toen ik ouder werd verhuisde de oudste broer en kreeg ik van de andere broer de volgende Heatest Grits-bandjes. Met the Posies, Sugar, the Screaming Trees en mijn redder in nood in mijn puberjaren: the Afghan Whigs.

Zo werden de Heatest Grits-bandjes een begrip.
Ik ging verzameltapejes maken voor vriendinnetjes en die droegen dezelfde naam.
Ik debk dat ik tot deel 8 gegaan ben.
Dat was in ’97.
Daarna werd het stil.

En zo kwam het dat ik een paar weken geleden jarig was en ineens van de broer na zoveel jaar weer een Heatest Grits editie kreeg. Alle kadoos ten spijt, niets is beter dan een mix tape en met 140 kilometer per uur over de snelweg razen.
Als de zon schijnt.
Als alles ineens goed lijkt te gaan.

Er staan vijftien nummers op, maar ik heb drie favorieten.

Mensen, het voelt als de zomer die komen gaat.