Psycho killer, quest que c’est?

Hand in hand staan de hooiman en ik in de schaduw van de box naar Jens Lekman te kijken.
Als ik opzij kijk zie de hooiman glimlachend meewiegen op de viool, de cello, de gesamplede blaasinstrumenten.

Ik had die week nog mee gemoeten naar zijn oom in Vlaardingen.
Zijn oom in Vlaardingen “of niet, vrouwke?” tegen me gezegd en in mijn kont geknepen.
De hooiman had me een por gegeven toen ik “nou nou, meneertje” had gezegd.

We stonden voor het keukenraam toen ik een kaartje voor zijn neus tegen de condens op de ruit plakte.
“Ik dacht het niet,” zei de hooiman.
“Jij gaat gewoon mee,” zei ik.
“Nichtenmuziek.”
“Nou nou, meneertje” zei ik en kneep hem in zijn kont.
De hooiman gromde.
“Als het saai is ga ik gewoon aan de bar.”
“Als het saai is ga je gewoon aan de bar.”
“Ja.”
“Ja. En voor die tijd ga je met mij mee vooraan.”
De hooiman ademde in om tegen te sputteren.
“Meneertje.”
De hooiman vloekte binnensmonds, draaide zich om en liep naar het toilet. Met een klap sloeg de deur dicht.
“En waarom liggen hier godverdomme alleen maar van die schijt-vrouwenbladen?!” klonk het gedempt door de pleedeur.
Ik vatte dat op als een ja, ‘s goe’.

De zaal zingt zachtjes mee met Pocketful of money.

I’ll come running with a heart on fire
I’ll come running with a heart on fire
I’ll come running with a heart on fire

De hooiman zingt in zijn bierflesje mee. Hij houdt geen toon, maar dat mag zijn pret niet drukken.

You set my heart on fire
You set my heart on fire
You set my heart on fire

Er is niemand van wie ik zoveel hou als van jou. Er is niemand van wie ik zoveel hou als van jou. Ik knijp in zijn hand. Hij knijpt terug. “I’ll come running with a heart on fire,” zingt de hooiman. Hij heeft nu zijn ogen dicht gedaan.
Er is niemand van wie, van wie. Er is niemand.

Een applaus.
De hooiman laat mijn hand los. Zijn bierflesje steekt hij in zijn oksel.
De muzikanten komen terug en een bombastisch orkest zet in.
“Ik wou dat ik kon stijldansen,” roept de hooiman in mijn oor. “Dan liet ik je hier over de dansloer zwieren!”
“Er is niemand van wie ik zoveel hou als van jou!” roep ik terug.
“Wat?” roept de hooiman.
“Dat er niemand is van wie ik zoveel hou als van jou!”
“Ik versta je niet!”
De hooiman wijst naar zijn oren en haalt zijn schouders op.
“Dat er! Dat er!” roep ik.
De hooiman aait over mijn hoofd.
“Laat maar!” roep ik.
“Straks!”
“Ja!” roep ik.

“Vond je het leuk?” vraag ik op de fiets.
“Ik ben zat” zegt de hooiman.
Hij boert.
“Meneertje,” zeg ik.
“Vrouwke!” roept de hooiman en knijpt me in mijn kont.
Ik gil en fiets hard weg.
“Vrouwke!” hoor ik de hooiman brullen, die me probeert te grijpen.

Er toetert een taxi.
De hooiman is aan het zigzaggen door de strepen op de weg.
Ik zing van:
They might be psycho killers
But tonight I really don’t care
So I say turn up the music
Take me home or take me anywhere

Just turn the music up and keep your mouth shut.

In het kader van what ever happened to Boggle?

Vandaag: what ever happened to Frank Masmeijer?

~ Of: Frenk Blek II ~

“Wauw! Wie heeft hier als pseudoniem Frank Masmeijer?”
“Wie?”
“Frank Masmeijer.”
“Wie is Frank Masmeijer?”
“Dat is een showhost die zo’n twintig jaar geleden van de ene op de andere dag van heel populair naar door heel Nederland uitgekotst ging.”
“Nooit van gehoord.”


“Welkom op de Dingesdagavond, natuurlijk weer bij Dinges, ons leuke programma met al die kinderen.”

Frenk Blek

“Hij speelt waarschijnlijk om vijf uur ergens op het Valkhof.”
“Ik ben ziek,” snotterde ik met schorre stem in de hoorn. “Ik zou de hele dag in bed blijven. Heb de hele nacht lopen hoesten.”
“Lopen?”
“Maar het is niet zeker?”
“Watte? Lopen hoesten? In bed blijven?”
“Nee, Black Francis.”
“Nee.”
Hmmm. Dacht ik. Hmmm.
“Misschien is een frisse neus wel goed.”
“Een frisse neus is heel heel erg goed voor je.”

Om vijf voor vijf liepen Kipsten, d’n Lee en ik naar het Valkhof.
Aan de telefoon deed de broer z’n vrouw die er al was verslag. D’n Lee klapte haar telefoon dicht.
“Er komt zojuist een kale kleine dikke man met een zonnebril en een gitaar aangelopen.”
“Frenk?” bromde ik.
“Nou. Als er hier iemand is die vandaag als Frenk klinkt dan ben jij het wel.”
En zo kwam het dat ik met mijn Barry White-stem vandaag te midden van een clubje van 30 man stond te luisteren naar die fijne fijne Frank Black.

Ik deed zelfs nog een woehoe.


Het was zoiets als dit, alleen dan zonder muts.
“Do ya’ll know Herman Brood?” zei Frank. Toen iederen moest lachen, mompelde hij iets in de richting van “well, he’s kind of a legend around here, isn’t he?”

Na mij de zondvloed


“I mean, with an answer like that I can only assume that you’re not happy. Are you unhappy?”
“Sometimes. Sometimes.”

Annemarie besloot er maar een lijstje van te maken.

1. Mijn cd-speler draait bekraste cd’s niet meer.
2. Mijn discman die wel nog bekraste cd’s draait, slaat over.
3. Mijn discman die wel nog bekraste cd’s draait, geeft alleen geluid aan links als ik de koptelefoonkabel strak om ‘t ding windt.
4. Mijn nieuwe koptelefoon kan niet zo hard als de vorige.
5. Mijn fiets kraakt als ik niet trap.
6. Mijn jas heeft een scheur onder de knoop.
7. Mijn koelkast gaat eens in de week vriezen en daarna slaat ‘ie voor een dag helemaal af.
8. Mijn nieuwe wekkerradio kraakt als ‘ie zacht staat.
9. Het pas getrouwde stel besloot er na een paar maanden weer een punt achter te zetten.
10. De kersverse miljonair stak zijn eigen boot in de fik.
11. Ik zeg het al de hele avond: alles kan kapot, ik heb niks meer om blij om te zijn.

Henry II

Op de brug keek Henry naar het water. Hij had zijn handen op de leuning en bedacht zich hoe het zijn zou om te springen. Eenmaal thuisgekomen voerde hij de kat en trok hij een blikje bier open. Hij keek naar de kat, die schrokte alsof zijn leven ervan afhing.
Hij glimlachte en bedacht zich dat hij het zo slecht nog niet had.

Gezusters?

~Maandag-kleiner-dan-dit-kunnen-de-foto’s-niet-dag~
white_square.jpg
brit-brit.jpg
Brit Brit

juliette-lewis.jpg
Mallory Knox

white_square.jpg

white_square.jpg


Met dank aan ons aller Jnnk.

Woody Allen

This guy goes to a psychiatrist and says, “Doc, uh, my brother’s crazy; he thinks he’s a chicken.” And, uh, the doctor says, “Well, why don’t you turn him in?” The guy says, “I would, but I need the eggs.” Well, I guess that’s pretty much now how I feel about relationships; y’know, they’re totally irrational, and crazy, and absurd, and… but, uh, I guess we keep goin’ through it because, uh, most of us… need the eggs.