Augustinus

Augustinus preekte op een zekere dag over de schepping van hemel en aarde door god.
Een man op de achterste bank vroeg: “Hé Augustinus, je zegt ons altijd dat god hemel en aarde geschapen heeft. Maar wat voerde God eigenlijk vóór die tijd uit ?”
Augustinus had daar niet direct antwoord op, maar dat duurde niet lang.
Hij repliceerde: “God had het druk met het scheppen van een hel voor mensen zoals jij, die dit soort vragen stellen.”

Pre-werk mag er best alleenig door de kamer gedanst worden


When I was a child:
Running in the night,
Afraid of what might be
Hiding in the dark,
Hiding in the street,
And of what was following me…
Now hounds of love are hunting.
I’ve always been a coward,
And I don’t know what’s good for me.
Here I go!
It’s coming for me through the trees.
Help me, someone!
Help me, please!
Take my shoes off,
And throw them in the lake,
And I’ll be
Two steps on the water.
I found a fox
Caught by dogs.
He let me take him in my hands.
His little heart,
It beats so fast,
And I’m ashamed of running away
From nothing real–
I just can’t deal with this,
But I’m still afraid to be there,
Among your hounds of love,
And feel your arms surround me.
I’ve always been a coward,
And never know what’s good for me.
Oh, here I go!
Don’t let me go!
Hold me down!
It’s coming for me through the trees.
Help me, darling,
Help me, please!
Take my shoes off
And throw them in the lake,
And I’ll be
Two steps on the water.
I don’t know what’s good for me.
I don’t know what’s good for me.
I need your love.Your love!
Take your shoes off
And throw them in the lake!
Do you know what I really need?
Do you know what I really need?
I need love love love love love, yeah

Army dreamers

Van mijn vijfde tot mijn tiende zat ik op ballet en daar hadden we eens per jaar een soort van miniplaybackshow in dansen op een lievelingsliedje. Zo rond mijn negende bleek ik al wijs genoeg dat ik niet the Smiths koos om op te dansen, maar Kate Bush.
Onder kundige begeleiding van mijn tien jaar oudere broer maakte ik een dansje.
“Hannie, dat is het geluid van een geweer dat geladen wordt. Kijk, dat doe je zo.” Waarna hij de beweging maakte die hoort bij het laden van een machinegeweer.

Ik dacht dat het liedje over iets chinees zou gaan, wat waarschijnlijk kwam door de stem van Kate Bush.
De broer wist me te vertellen dat het over soldaten ging.

Ik won, ook al had ik een zwart balletpak en geen roze en waren mijn balletschoenen net iets te klein.

Gisternacht hoorde ik het nummer sinds lange tijd weer terug.
Zag ik de videoclip voor het eerst.
En hoorde ik voor het eerst dat het niet alleen over gewone soldaten, maar bovenal over jonge en dode soldaten gaat.


Tijdloos.

1x bieb, 1x japanner

1x bieb

De dame achter de balie riep na 17 keer proberen de man van de security om de hoes rond de dvd los te krijgen. De man van security kreeg bij zijn eerste poging de hoes open. Tevreden keek hij ons aan om vervolgens terug naar zijn plek te lopen.
“Waarom gebeurt dit nu altijd?” fluisterde de baliedame me toe.
“Omdat god een hekel aan ons heeft,” zei ik.
Ze lachtte.
“En omdat hij zich nu gesterkt voelt in de rol van de man.”
We keken naar de man van de security.
Hij had een strakke blik op de deur en nam et een tevreden glimlach een slok van zijn koffie.

1 x japanner

Fortunecookies kopen vind ik onzin, tenmiste, als ik ze voor mezelf zou kopen.
Voor twee personen haalde ik sushi en sushi-gerelateerde zaken.
Ik kan nooit kiezen, dus dat duurde even.
Miso-soep en spullen uit de frituur.
Ik stond te wachten en bekeek de flessen in de schappen. De pittige gepofte erwten die ik in Nieuw Zeeland altijd at en die daar maar een kwartje fieftig per zak kostten. Hier bekant 5 euro, wat natuurlijk te duur is voor een Hollander die lekker exotisch sushi op een brakke dag gaat eten.

Ik pakte een fortunecookie uit een bak, liep naar de balie en legde het neer, om vervolgens verder te gaan met wachten.
Onderwijl het wachten begon ik me druk te maken of het nu niet leek of ik voor mezelf een fortunecookie kocht.
Ik stelde me voor hoe het er uit zou zien. Hoe ik alleen op de bank met mijn sushi en sushi-gelateerde zaken het fortunecookie vol verwachting zou openbreken om de koek haastig naar te proppen en het briefje met snelle ogen te lezen.
Dat voor de mevrouw van de sushitent koek en een geprint briefje misschien wel enige leken dat ik zou hebben in het leven.

Met natte oksels slikte ik alle opmerkingen in die uit zouden kunnen leggen dat ik heus dat koekje voor iemand anders kocht en dat ik zelf heus wel fortune heb, heur.

Verstrooid

Ik stak zojuist de oven aan, toen ik koffie wilde gaan zetten.

De wildevrouw II

Ze deed altijd alles om te bewijzen dat ze het deed en dat ze het meende.
De wildevrouw was nu meer wie ze was, want ze was altijd al niemand.

Toen de planken van de duinen onder haar weg waren gelopen, bereikte ze het asfalt. De mist was opgetrokken en het dorp aan de duinen ontwaakte. Het canvas van de overall schuurde tijdens haar pas.
Het dorp was waar het ooit allemaal begon.
De dagen dat ze ‘s ochtends bestond uit koffie zetten en thee en voeden.
Vooral dat voeden, dat was belangrijk.


Ik kan me niet herinneren dat ik ooit rustig was.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit iets deed om het doen. Dat ik ooit iets deed zonder doel.
Je zegt wel dat ik mezelf gek denk, maar ik denk…
Ach.
Je zult het wel merken.

De laatste keer dat de wildevouw door iemand werd aangeraakt, was de nacht voordat haar man overleed. Ze hadden gekust, ze hadden geneukt, ze waren in slaap gevallen en toen ze in de ochtend wakker werd om water te drinken was hij koud.
Buiten begonnen kinderen te spelen en zomer waaide door het raam.
Ze stond op, belde de dokter en die belde een lijkwagen.
Toen de lijkwagen was geweest ging ze terug naar bed en ging ze onder de dekens op zijn koude plek liggen.
Ze verbaasde zich over hoe dichtbij iemand kan zijn die weg is.
Mensen bestaan niet bij de gratie van het bij elkaar zijn.
Mensen bestaan bij de gratie van missen.

Haar drie dochters stonden ‘s middags aan haar bed.
Ze hoorden hun mannen in de keuken zacht praten.
Af en toe klonk er gelach.
Mannen blijven mannen.

De laatste twee woorden die ze sprak waren Ga en weg.
Daarna sprak ze niet meer.
Toen de nacht viel en het huis stil was stond ze op en pakte ze een tas.
Truien, schone onderbroeken en de repen die nog in het keukenkastje lagen.
Ze liep de deur uit.
De laatste woorden die ze schreef waren In de koelkast staat nog eten en eet de vriezer ook maar leeg.

Die ochtend zag ze de zon schijnen tegen de witte huizen aan het plein waar ze op een bankje zat.
Ze at de repen. Alle acht achter elkaar.
Daarna kroop ze in een struik.

Toen haar man drie dagen later werd begraven, keek ze van een afstandje hoe ze hem in het gat lieten zakken. Haar dochters huilden nu misschien ook wel om haar.
Ze draaide zich om en liep weg.
De bus naar de zee.

Daarna verviel de tijd in een beweging zonder doel.
Voeden als daad verdween en ze miste het niet.
Uiteindelijk maken kinderen ook niks goed.
De nachten en dagen liepen niet meer in elkaar over, maar leken zich zonder afwisseling aan elkaar te voltrekken. Een eindeloze nacht onder een struik, een eindeloze dag in het zand met dagjes mensen met een parasol en een koeltas die deden of ze daar niet zat.
Tijd bestond uit twee.
Een zomerdag en een zomernacht.


Ik weet niet waar ik begin en waar het denken ophoudt.
Je zult me niet begrijpen.
Ik kan de stroom aan reageren en verwachtingen niet ontduiken.
Waarom blijf je hier?
Ik heb niets te geven.

Niets hebben en niets geven verlost, zo bleek.
Toen de zomerdag en de zomernacht ophielden voelde ze de kou en besloot ze dat het tijd werd voor het eind.
Ze zocht haar lievelingstruik op en sliep.
Een lange slaap in niets.
In gedachten die niets waren en niets zullen zijn.

Dat krijg je ervan.

Gedachten overstegen haar lijf niet meer.
De regen viel en ze voelde het niet.
De aaneenschakeling van de zomerdag en de zomernacht werd een slaap van niets.
Een lege huls vol volte onder een struik aan een leeg strand.

Een meeuw, een hond en het tij.
Het heette niets en heette geen geluk.
Ze sliep.
Mensen bestaan bij de gratie van missen.