Mis

koerner.jpg
“What adds complete life to the painting for me is the message of Charles Wesley that we serve One greater than ourselves.”

De wildevrouw III

Ze liep haar ronde door de stad.
At uit vuilnisbakken bij lunchrooms. Het had haar verbaasd hoe weinig er tussen het papier en de kartonnen verpakkingen van de fastfoodrestaurants aan eten te vinden was. Al hield ze van het water met een lichte colasmaak, dat ze uit de bekers dronk.
Afgevallen was ze wel, maar de schuurplekken die de overall achter liet zaten nu steeds op dezelfde plek. De korsten waren veranderd in eelt.
Als de avond viel kroop ze in een kier van het afzuigingsysteem van de parkeergarage. Daar was het warm.
Ze hield niet van kou.

Ze liep.
Keek naar de mensen die winkelden, praten, lachten, elkaars hand vast hielden, kinderen meetrokken.
Op een dag was ze naar het vliegveld gelopen.
Ze had eerst tegen een winkelpui gez
eten en gekeken naar de vertrekkende mensen.
Toen ze treurig werd was ze naar de aankomsthal gelopen.
Dat was een mooie dag geweest.
Ze sliep toen de stroom reizigers stagneerde tot ze werd weggejaagd door een meneer in een blauw pak.

De dag toen ze het strand verliet was ze richting de stad gelopen.
Eerst een dorp, toen een veld.
Ze sliep, ze liep en deed haar denken aan televisieprogramma’s uit haar jeugd.
Ze had honger gehad en zich gevoed met suikerbieten zie ze uit grote kratten bij de boer stal.
Op een kerkhof had ze water uit een kraantje gedronken.

De stad vermaakte haar, al wilde de stad haar liever niet.
Op een avond trof ze de kier bij de parkeergarage dichtgetimmerd.
Ze liep en het was koud en ze zette zich in de stationshal.
Twee chinezende junks keken haar argwanend aan.
Ze viel in slaap en werd later wakker van een meneer met een dubbele tong die tegen haar aankroop.
Dat was een minder goede nacht geweest.

Na haar rondes in de ochtend, in de middag zette ze koers naar de woonwijken.
Het huis met de gebroken ramen bleek een open achterdeur te hebben.
Ze stapte een keuken binnen. De gootsteen rook naar urine.
Een ander mens.
Ze keek om naar de achterdeur en toen vooruit naar de deur die naar een gang of een woonkamer zou leiden. Al die woningen zijn hetzelfde.
Ze opende de deur naar, wat bleek, de gang.
De gang had gestripte muren en een gestript plafond.
Meer keuzes: de voordeur met een berg papier ervoor, de trap en de deur naar de woonkamer.
De deur van het toilet rekende ze niet bij haar keuzes. Ze had immers de gootsteen geroken.

Voorzichtig schoof ze deur naar de woonkamer open.

In het witte licht dat door het papier dat voor de ramen was geplakt zag ze een man.
In de hoek een matras met een poolslaapzak en in de andere hoek een grote kast van donker hout.
Verder was de kamer leeg.
Hij had een baard en keek haar aan.
Zijn rechterarm hield hij voor zich uitgestrekt in een vuist.
Ze bleef staan.
Ze keek.
Hij draaide zijn hand en opende zijn vuist.
In zijn hand lag een koekje.

Hij blies door zijn neus. Het klonk als een glimlach.
“Café noirtje?”
Ze zette een paar passen en nam het koekje.
Het was warm en kleverig.
Hij blies weer door zijn neus.

Ze at het koekje.
De man met de baard liep naar de kast en trok een matras achter de kast vandaan.
“Op alles voorbereid.”
Uit de kast nam hij een deken.
Het onderste schap stond vol dezelfde conservenblikken.

Een zachte deken met een afbeelding van poezen erin geweven.
Hij legde het op het matras neer.
Ze stond nog steeds midden in de kamer.
Ze slikte de laatste hap van het koekje door.
De man liep op haar af en sloeg haar met zijn vuist vol in haar gezicht.
Ze viel neer en zeilde over de houten planken richting haar matras.
“Op een andere manier zal ik je niet aanraken. Ik beloof het. Niets meer dan dit.”

Pijnloze zekerheden hadden haar nooit veel goeds gebracht.
Dit was genoeg.

Expres

23u00
De telefoon trilt.
“Jaja, we smsen als we op de fiets stappen. We kijken nog even deze aflevering van Extras af.”
De aflevering met Kate Winslet.

23u45
De telefoon trilt.
“Ja! Nee! Nog heel even. Ga maar vast.”
De aflevering met Patrick Steward.

00u30
De telefoon trilt.
“Ga maar! Iedereen is er al! We komen zo!”
De aflevring met Samuel L. Jackson.

00u40
Bies wordt wakker.
De aftiteling.
“Wat zijn jullie aan het doen? Ik hoor jullie de hele tijd gillen.”
De telefoon trilt.
“Nog tutten! Half uurtje!”

00u55
Bies en Nas ruilen kleding.
Ik denk al een setje of zes.
“Doe maar gewoon aan wat je altijd aan hebt!” roep ik.
Bies en Nas kijken naar mijn zwarte trui en oma-rok en oma-schoenen.

Het is even stil.

Bies en Nas ruilen kleding.

Ik ga een serie schrijven.
Over een saaie schrijver in een oma-rok.

Rendez-vous

‘k Sta voor
jouw flat

Ik wacht
en rook

De maan
is vol

De maat
ook

Lévi Weemoedt

Het herhaalt

~ Of: verhuizen is vreemd, maar zo vertrouwd.~

Al vijf uur zoek ik mijn spullen uit.
Waaronder mijn brieven en knipsels en kassabonnen en schroefjes plastic zakken uit Barcelona, Innsbruck, Christchurch (NZ) en Bijleveld 3 die ik iedere verhuizing weer van kelder naar kelder sleep.

Ik vond een hele brief van het vriendje dat ik ten tijden van mijn zeven maanden Nieuw Zeeland had en verliet. Een brief met een compilatiecassettebandje en bij elk liedje een verhaaltje.
Op het einde schreef hij dat ik over een tijdje, als ik aan dit alles zou terug denken, er om zou glimlachen.
Ik glimlachte.

Ik ben de dingen die ik zou gaan worden.
Maar een mens verandert niet zoveel.

Ik maakte mijn huisgenote blij met de kleren-die-te-leuk-zijn-om-weg-
te-gooien. Ik had een regel opgesteld dat ik alleen de kleren mee mocht die ik het laatste jaar droeg.
Ik heb deze regel slechts vijf keer overtreden.

Ook stak ik twee nooit opgestuurde brieven in een envelop.

Alsmede zocht ik mijn anderhalve meter papier-berg uit, die zielig uit een rietje mandje van ampel dertig centimeter hoog stak.
Ik gooide een meter weg.
De andere halve meter werd... nee, nee, en dan ook nog liegen... moet nog gearchiveerd.
white_square3.jpg
~
Een proeve:


05-08-06, een in een kantlijn gekrabbelde regel

Vannacht droomde ik over een zwarte man en een dwerg, die scholden en vuilbekten maar op het feestje niet naar binnen durfden. Ze waren verlegen.


Op een viltje

Mijn ouders komen uit een tijd dat er nog plasticzakjes afgewassen en aan de waslijn gehangen werden.


Een knipsel van een advertentie uit een horecablad (het is je reinste poëzie)

Lekker krokant, de Bapaosoufflé & Kroketsoufflé van KB!
Onderzoek heeft uitgewezen dat consumenten deze nieuwe soufflés een hoge score geven vanwege de verrassende combinatie van twee vertrouwde snacks, de bekende bapao- en kroketvullingen nu in krokant soufflédeeg. Daardoor liften de Bapao- en de Kroketsoufflé zeker mee op de bekendheid en waardering van de KB Kaassoufflé.


Meegeschreven tijdens
Cobra, met Sylvester Stallone in de rol van Cobretti

Latino: You touch my car!
(Cobretti veegt sigaret uit gezicht van Latino)
Cobretti: Is bad for your health.
Latino: What is?!
Cobretti: I am.


Een oude dame tegen een ander oud dametje op het terras van Oortjeshekken

"Hij gebruikt die asperges gewoon als EXCUUS!"


Knipsel

Den Haag heeft als eerste een eigen geurtje. Naam: 'Eau Oh Den Haag'.


02/03-08-07

Heule!
Heule!
De wereld maakt de boel te kwetsbaar.
Alles wijst erop dat dit kan werken.
Alles wijst erop dat dit niet kan werken.
En ik ga NIET die fles wijn leeg drinken.
Zo. (wat raar: er is écht die drang)

(van: een biertje dan maar! Alleen maar omdat hij daar ligt? Omdat ik niet kan slapen als hij... euh.. snurkt?)

My god.
Ik zit NU al in een huwelijk met een snurkende man.

Vandaag is een goed dag.
Vandaag.

1. opstaan
2. regen en met paraplu er doorheen lopen, zingen
3. kaartje voor de film kopen
4. blauwe hand met krant en koffie-tik
5. Brokeback Mountain en een beetje huilen
6. zonnebank
7. bankhangen
8. schrijven met snurkende man in bed

~
white_square2.jpg
white_square3.jpg
Ik word er melancholisch van.
Uiteindelijk zit je toch altijd in je eigen hoofd.
En verandert er helemaal niet veel.
Mijn haar.
Mijn kleren.
Mijn huis.
Dat is het.

Ik glimlach en trek een fles wijn open.
Ik ga nog even verder pakken.

Sommige brieven, sommige beelden mis ik nu al, miste ik al op het moment dat ik met mijn ogen knipperde.