Biff en kip

De man op televisie is bruin, heeft hagelwitte tanden en praat als een radiodiscjockey. Ik hoef het vast er niet bij te zeggen, maar het is een Amerikaan. Hij heet vast AJ of Alan of Ned of Biff of Kip.
“Altijd een volle koffer? Tijd voor je reistas-makeover! Ik heb vijf artikelen die NIET in je tas mogen ontbreken. Hier komen ze!
Eén! Een goeie spijkerbroek!
Twee! Een nette broek en een nette rok!
Drie! Een sexy shirtje voor ‘s avonds!
Vier! Goed corrigerend ondergoed! En naadloze bh, een band om je buik strak te houden én een goeie corrigerende slip!
En vijf! Een paar schoenen met hakken en een paar schoenen zonder hakken!”

Eh, Biff? Dat zijn negen artikelen.

Biologisch, da’s toch logisch?

Een moeder die drie kinderen heeft geadopteerd waarvan er twee HIV hebben en nog een eigen zoontje heeft dat Scout heet. En dat haar huis verzakt en dat die jongens niet in het zwembad mogen.
Overal tocht het door het huis en grote scheuren in de vloer.

Hoe hard die moeder moet huilen als die man met de irritante stem en zijn team voor de deur staan.

In Aanvallend spel duidt Thomas Rosenboom zijn ontroering tijdens het bekijken van Breaking the Waves van Lars von Trier als volgt: “… het was meer een soort biologisch meehuilen met een soortgenoot in nood, een volkomen autonome, fysiologische reactie, afgedwongen door het harde realisme in een close-up, ik bedoel: Breaking the waves werkt net zo op de traanklieren als een pornofilm op de geslachtsklieren”.

Ik kan er echt niks aan doen.
Dan zit ik bij het verachtelijke Extreme Home Makeover toch weer te snikken.

Ha!

“Hè, weet je, ik krijg ineens weer energie.”
“Heel goed.”
“Heerlijk. Ik ga gewoon uitgebreid koken!”
“Heel goed, hoor.”
“Hè ja, ik voel me al een stuk beter!”
“Heel goed!”
“Heb ik ook eens een keer wat gehad aan dat ellenlange gepraat van je aan de telefoon.”
“Heel! … Hoe?”

Naakt

Ik vind Amy Winehouse de beste vrouw sinds Oprah.
Eindelijk een vrouw die leeft wat ze zingt.
Hoe kan iemand nu zeggen dat dit niksig is, als alles wat de muziekzenders bevolkt plastic en opgepompt is?
Als alles niks van iets echt naakt heeft?
Want wat is dat nou nog lately?

Ik wil niks meer horen van de dronken verhalen.
Ik zeg dat dit genoeg zegt.


I cried for you on the kitchen floor
I cheated myself
Like I knew I would
I told ya, I was trouble
You know that I’m no good

Another night out*

Het had holistische jeugdsoos moeten zijn!
Waar kwam in ‘s hemelsnaam nou die kinderboerderij vandaan?!

~

“Ik ben ook heel jaloers,” zei ik “en ik reageer nu al mijn frustraties af op jullie. Sorry.”
Er viel een soort van stilte.
“En je krijgt nog steeds geen bier”, sprak ik plechtig terwijl ik aan mijn sigaret trok.
Ze zaten aan het goede eind van de bar.
Qua roken.
Voor mij.
Qua drank zaten ze aan het verkeerde eind van de bar.
Voor hen.
En eigenlijk was het niet eens ‘t verkeerde eind an sich.
Het was de verkeerde bar.

~

“Ik vind dat de eerste prijs van het slechtste land van de afgelopen eeuw naar Duitsland gaat.”
“Nee, die gaat naar Japan.”
“En Duitsland dan?”
“Ik zeg brons.”

~

Ondertussen zaten er twee mannen en een vrouw beneden aan de bar. De vrouw die bij de man met het geruite shirt hoorde, zou mooi zijn geweest als ze niet zo dronken was. Daarbij had ze de vreemde combinatie van niet echt oud, maar wel al vergane glorie.
De man in het geruite shirt keek trots.
Vergane glorie is ook glorie.
De tweede man had zwart haar en droeg een zwart pak. Hij riep hard in zijn telefoon.
Toen de hand van de man in het zwarte pak over de borst van de vergane glorie-vrouw wreef en hij zijn tong in haar mond stak, terwijl de arm van de geruite shirtjes-man om haar middel bleef liggen, besloot ik op te merken dat het buiten ook goed toeven was.
De kluwen maakte zich los.
De vrouw keek me aan en tuitte haar lippen. Ze fronste haar wenkbrauwen.

~

Another night out, na ‘t werken.
Ondertussen deed Dirk (1m97) Barbapappa na terwijl hij zich langs de aziaat met het doodgeslagen biertje (1m58) probeerde te wringen.

~

“En Paul Pot dan?”
“Paul Pot? Die staat niet in verhouding. Paul Pot. Pah!”

~

Ondertussen schuifelden de man in het zwarte pak en de vrouw op een vierkante meter tussen de krukken aan de bar. De man in het geruite shirt keek in zijn bier en toen de vrouw dat zag sloeg ze een arm om hem heen. De man in het zwarte pak beet in haar oorlel. De vrouw kuste de man in het geruite shirt.
D’n Lee en ik liepen met volle dienbladen en lievelings-huisgenote-die-niet-meer-in-het-huis-met-het-stoepje-woont riep “Wie was nou die sloerie, Han?” over de toog.
Ik verborg mijn hoofd achter mijn blad. Als je het niet verwacht zijn zes Paulaners soms een zegen.

~

“En zilver dan?”
“Rusland!”, riepen er drie.

~

Ik begon in mijn hoofd zinnen te bouwen die aansloten bij de drie aan de bar.
De man in het zwarte pak begon de schouders van de man in de geruite bloes te masseren.
“Je moet het toelaten”, zei de man in het zwarte pak.
“Ja, laat het eens toe”, zei de vrouw.
Soms hoop je als barvrouw op fouten van je gasten.
Mijn tijd kwam nog wel.
Ik zit graag in mijn hoofd.

~

De avond voelde zo: Hmmmm, Valerie.

~

Ondertussen besloten d’n Lee en ik dat de drie aan de bar genoeg bier hadden gehad.
De man in het zwarte pak draaide zich naar de bar en wapperde met een bankbiljet.
“Sorry,” zei ik “qua drank is het klaar voor vanavond.”
De vrouw maakte zich los uit de omhelzing van de man in de geruite bloes. Hij keek in het gouden plasje dat zich nog op de bodem van zijn glas bevond. “Pardon?”, vroeg ze. Ze tuitte haar lippen. Ze fronste haar wenkbrauwen.
“Het begint me hier een beetje teveel op een holistische kinderboerderij te lijken”, zei ik.
“Jij bent gewoon jaloers”, zei de vrouw.

~

The usual suspects draaiden joints aan de bar, zwalkten over de dansvloer.
“Zilver!”, riep Dirk.
“Push the button!”, riepen wij.
De broer en ik dansten op the Happy Mondays.

~

* Another Night In