In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Zaadlijsten

“Ik leg Bibi in bed, schat. Mag ik daarna naar de kroeg, of had jij iets vanavond?”
“Wat denk je zelf?”
“O, stom! Je hebt natuurlijk yoga! Nee, wacht - dat is toch altijd op dinsdag?!”
“Denk nou eens na, Alfons.”
“Je cursus erotische astrologie? Is het alweer die tijd van de maand?”
“E-só-té-rische astrologie.”
“Ik zou zweren dat je die net nog gehad hebt. Wat gaat de tijd toch snel.”
“Nee, Alfons, ik heb geen cursus esoterische astrologie.”
“Maar wat is er dán?!”
“Ehhm… Alfons? Morgen? Bibi? Jarig?”
“Ja. Ja-haa. Jaja. Maar… dat is toch niet vanavond? Ik drink niet teveel en dan heb ik morgen maar een kleine kater en dan kots ik niet over de cadeautjes.”
“Dat zou fijn zijn. Voor een keer. Maar ehh… waar moet ze dan morgen op trakteren? Neem je wat lauwe bittergarnituur mee uit de kroeg?”
“Joh, Connie. Doe niet zo mal. Gewoon: van die vlaggetjes met blokjes kaas en een stukje ananas. Kan je tegenwoordig kant-en-klaar kopen. Gewoon bij de Appie. Ik fiets er zo nog wel even langs.”
“Nee mijnheer Artz: niets daarvan. Wij gaan vanavond verantwoorde vlindertjes maken. Met komkommer en druifjes en voor de lekker een beetje popcorn.”

“Nou, ze was helemaal door het dolle heen, hoor. Dat jarig zijn dat is me wat als je zeven wordt. Maar ze was bekaf. Volgens mij is ze nu al in dromeland.”
“Fijn. Kijk: ik heb van die zakjes gekocht en viltstiften en knijpers en chenille.”
“Che-wat?!”
“Chenille: dat zijn van die zachte rupsjes met ijzerdraad.”
“Haha, Con: dit zijn gewoon wietzakjes, joh. Zat er wat in toen je het kocht? Zullen we in ieder geval eerst even een biertje doen?”
“Je moet de knijpers met stift versieren en de chenille gebruiken voor de voelsprieten.”
“Een vlinder met rupsjes op z’n kop, dus.”
“En dan pak je zo’n zakje en daar doe je de druifjes en de komkommer in en een beetje popcorn en dan doe je hem alvast een beetje dicht, maar niet helemaal, want dan kan de lucht er niet meer uit, en dan rol je hem op, zo, ehh, nee, zo, ja, en dan doe je hem helemaal dicht en dan doe je de knijper erop en dan heb je een…”
“…geplette druif in een wietzakje. Straatwaarde 5 eurocent.”
“Verdomme Alfons! Doe nou even mee. Het is de moeder van Anouk ook gelukt.”
“De moeder van Anouk?”
“Ja. Anouk trakteerde twee weken geleden.”
“Dat is dat meisje met dat mooie gezichtje, toch? Dat turnkampioen is?”
“Bibi heeft óók een mooi gezicht!”
“Met die moeder die van die korte rokjes draagt?”
“Ja, die ja, Alfons. Maar daar gaat het nou niet om. Zij had van die mooie, vrolijke vlindertjes met popcorn. En toen dacht ik: dat doe ik ook, maar beter. Met komkommer en druifjes.”
“Ze heeft er ook wel de benen voor, hoor. Van die benen die maar niet ophouden. Ik zei laatst tegen haar: hoe doe je dat toch? Drie kinderen baren en opvoeden en er zo fris en fruitig uitzien? Wij hebben alleen Bibi en onze Connie heeft het er maar zwaar mee.”
“Je pakt het zakje tussen je duim en je wijsvinger en dan doe je de druifjes en de komkommer aan de ene kant, ja, en de popcorn aan de andere, zodat ze elkaar niet raken - en dan rol je de boel op en dan…”
“Weet je wat ze toen vroeg? Of ik zin had in een kop koffie. Dan zou ze het me wel eens uitleggen.”
“ALFONS!!! KAPPEN NOU!!! En help me nou eens! De popcorn is helemaal nat!”
“Ja maar, lieverd, die komkommer… Je moet de zaadlijsten er ook uitsnijden.”
“Ja, die komkommer, ja! Er moet toch komkommer in! Dat is het hele idee! In deze tijd waarin de gemiddelde moeder meer tijd besteedt aan de lengte van haar rokjes dan aan de gezondheid van haar kinderen en waar je kant-en-klare suiker-en-vetbom-traktaties kunt kopen wil ík een traktatie met komkommer! Is dat nou zo erg? Nog even en ik snijd jouw zaadlijsten eruit!”

“Papa, mama, ik kan niet slapen. Waarom maken jullie ruzie? Gaan jullie nou scheiden, net als de ouders van Anouk?”
“Och nee, mijn lieve schat toch! Mama is gewoon een beetje moe. Het is ook al bijna twaalf uur. Of, wacht: het is al twaalf uur geweest! Je bent jarig! Er is er één jarig, hoera, hoera - dat kun je wel zien dat is zij. Toe Connie, zing eens mee! Dat vinden wij allen zo prettig, jaja - en daarom zingen wij blij (blijblijblij)…”

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Vandaag een kortverhaal door Niña Weijers. (Ze is overigens bezig met haar debuutroman. Benieuwd!)

Een impuls

Mijn moeder zegt dat ik een feestje moet geven. Ze zegt ook dat ik niet genoeg eet, ze zegt: wat jij hebt is het omgekeerde van een buik. Een kuib.
Mijn moeder wil dat ik een feestje wil geven, en daarom zegt ze dat ik jong ben, dat de wereld aan mijn voeten ligt, en dat jongeren altijd iets te vieren hebben. Ondanks de crisis vieren de jongeren het leven, zegt mijn moeder, en ze hebben daar groot gelijk in. Crisis is een ander woord voor kans, en kans komt van chance.
Op een dag staat mijn moeder voor de deur met een doos. Ze houdt de doos met beide handen tegen haar lichaam geklemd en probeert ondertussen met haar schouder aan te bellen. Dit zie ik door mijn raam. Ik wacht tot het haar is gelukt, en daarna wacht ik nog een tijdje. Mijn moeder heeft een taart meegebracht waarop staat HOERA. Het was een impuls, zegt mijn moeder, al weten we allebei dat dit een leugen is. Ik zet thee en snijd HOERA doormidden. De taart blijkt vanbinnen geheel uit slagroom te bestaan. Bij de eerste hap begint mijn moeder al te huilen. Stil maar moeder, zeg ik tegen haar, we drinken thee en eten daar toevallig een stuk taart bij, zo moet je het zien.

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Luif is ook nog een begenadigd schrijver. Vandaar vandaag een kortverhaal uit haar pen alhier.

Geprobeerd

De laatste keer dat ik je zag, zou je bij mij komen om je verjaardag te vieren. En je vader en moeder zouden samen meekomen, omdat ze het weer ‘aan het proberen’ waren.
Je kwam binnen, ik gaf je je kadootje, twee Doe Maar-zweetbandjes, en troonde je mee naar buiten waar ik onder het natte tuintrapje onze attributen had klaargelegd, zoals ik had beloofd: zes dikke takken, wat stro uit het caviahok en een rol keukenpapier.
De lichtblauwe dolfijntjes op het papier werden in een mum van tijd verzwolgen door de oranjezwarte cirkel die op de vlam vooruit liep. Binnen klonken de stemmen steeds luider. Je kneep je ogen dicht, haalde diep adem, deed ze weer open en scheurde nog een velletje af. Er vielen druppels van het tuintrapje boven ons. Weer waren de dolfijnen snel verdwenen, maar het stro bleef onaangeroerd. Ik wilde zeggen dat ik niet zo veel keukenpapier mocht gebruiken van mijn moeder, ‘dan pak je maar een dweiltje’, zei ze altijd, maar ik wilde lief voor je zijn. Hoe harder ze binnen schreeuwden, hoe liever ik voor je wilde zijn. Om dat te bewijzen scheurde ik in een keer vier vellen af en hield ze in de vlam van de lucifer. Je moeder begon onverstaanbaar te gillen, jij wroette zenuwachtig in het doosje, de lucifers waren bijna op. Ik vroeg me af of er nog meer pakjes lucifers waren, maar ik hield mijn hart vast. ‘Zal ik het doen?’ vroeg ik. Je moeder krijste en jij trok je schouders op. Ik pakte het doosje. Nog negen, precies je leeftijd, een jaar ouder dan ik. Ik streek een lucifer af, hield hem bij een nieuw vel en probeerde daarna het vlammetje in de palm van mijn hand aan te houden. Ik mocht geen fikkie stoken, maar ik moest het op zijn minst kunnen, vond ik. Het vlammetje ging uit. We bleven proberen, stil en moedeloos. De laatste lucifer hield ik tegen het hout van het tuintrapje. Je keek me verschrikt aan. Bovenaan het trapje vloog de deur open. ‘Elja!’ brulde je moeder. De vlam van de lucifer werd steeds kleiner. Je moeder trok je aan je elleboog mee, mijn ouders en jouw vader in verbijstering achterlatend. Ik voelde me schuldig. Daarna zag ik je nooit meer.

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.
Maar vandaag mag ik zelf weer even.

Houston, we have a problem

De hele familie kijkt als het kind inademt. Oma wringt haar handen, die oom met die snor vergeet van zijn biertje te drinken, de ouders houden hun adem in, het lijkt net de controlekamer in Houston, op het moment dat er een spaceshuttle gelanceerd wordt. Het kind kijkt op.
“Toe dan!” roept een tante.
Het kind kijkt de kamer rond. Bolle gezichten in het licht van de lamp boven de tafel.
“Toe dan!” roept een andere oom.
Hoop vestigt zich in de kleine dingen. Dat je denkt dat alles wel goed komt, als een kind een klein kaarsje in een appeltaart kan uitblazen. Dat alles goed komt: dat gevoel van onvrede, het ’s nachts wakker liggen, de ergernis, de vreetbuien, het scheuren op de provinciale wegen naar huis na het werk, de thuiszorg die iedere dag je huis binnenkomt, dat eeuwige poetsen en die eikels die altijd besmuikt lachen als je de ijzerhandel binnenstapt. Alles in hangt daar in de kamer, boven die tafel, in de wolk lucht die om het kind heen hangt en die het in moet ademen om te kunnen blazen.
“Blazen!” schreeuwt oma vanuit haar rolstoel. “Godverdomme blazen!”
De onderlip van het kind begint te trillen. Weer ademt de kamer geschrokken.
“Toe dan,” zegt de moeder nog een keer. “Dan krijg je taart.”
“Ooooo, zo’n lekkere taart,” zegt de vader, terwijl hij er koddige bewegingen bij maakt.
Ook hoop is vatbaar voor omkoopstrategieën.
“Blazen,” zegt oma nog eens.
Het kind blaast.
Het kaarsje waait uit.
En dan: applaus.

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Vandaag een stuk van Tefke van Dijk, die u iedere week als boodschappenbriefjesanalist in Volkskrant Magazine kunt tegenkomen. Daarbij komt ze ook gewoon bij ons in de kroeg. Wel zo gezellig.

De Kinderverjaardag

‘Nu moet papa naar beneden om slingers op te hangen en de muziek aan te zetten’, zegt zoon als hij bij ons in Het Grote Bed kruipt. ‘Roep maar als je klaar bent, pap. En foto’s maken, hè! En een filmpje!’ Beneden staat alles al klaar. Inclusief slingers en de nieuwe iets te grote op-de-groei-gekochte fiets met strik.
Waar ik acht jaar geleden in de eindfase kwam van een langdurige bevalling, staat mij vandaag wederom een uitdaging te wachten: De Kinderverjaardag voor de familie. Wederom dirigeert mijn zoon de dag.
Terwijl man de nodige drank en hapjes inkoopt, ga ik de keuken in voor De Taart. ‘Binnenin de taart moet een verrassing, mam. Van vruchtjes. En bovenop wil ik een vogel die een wormpje eet.’ Ik houd wel van een uitdaging, dus ik bak een ronde cake en snijd die doormidden voor de vulling. Man heeft vlaaivulling gekocht, twee blikken voor de zekerheid. Ik trek een blik open en verdeel de aardbeiensmurrie over de cake.
‘Dat tweede blik moet ook, mam.’
‘Nee hoor schat, één blik is genoeg.’
‘Ik wil dat tweede blik ook.’
‘Dat is niet nodig. Kom, we leggen de bovenste helft er weer op.’
‘Mam, dat tweede blik moet ook.’
‘Nee lieverd, echt niet.’
Woedeaanval. Tranen.
Ik sta alleen in de keuken met die stomme taart. Mijn zoon koelt af in de trapkast. Met het tweede blik vlaaivulling.
‘Heb je dat blik nou werkelijk opengetrokken? Eet het nu ook maar op dan. Helemaal.’ Ik geef hem een lepel. Na twee happen verdwijnt het blik in de prullenbak.
Ik kom net op tijd onder de douche vandaan als de eerste familie aanbelt. Om drie uur, het afgesproken tijdstip, steken we de kaarsjes aan. Iedereen zingt ‘lang zal hij leven, in de gloria, hieperdepiep hoera’. Mijn zoon huilt. Hij heeft zijn arm gestoten tegen het stuur van zijn nieuwe fiets toen hij de poort wilde opendoen voor opa en stiefoma. Met een betraand gezicht blaast hij de kaarsjes uit.
‘Wil er iemand nog iets drinken?’, vraag ik wanhopig. ‘Bier!’, roept stiefopa. Een uur later staat de andere stiefopa een Playmobil-vakantiehuis in elkaar te zetten. Buiten vraagt opa luidruchtig of de nieuwe buren leuk zijn.
Vier en een halve fles wijn, een halve tap bier en opgewarmde bami verder, ligt zoon te slapen en ploffen wij op de bank. We kijken uit over een slagveld van glazen, borden, plastic zakjes en legoblokjes. Operatie Kinderverjaardag zit erop, denken we tevreden. Daar zijn we van af. Toch zeker voor een maand. Dan is dochter jarig…

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van mijn nominatie voor de Academica Literatuurprijs plaats ik iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.
En niet alleen van mijn eigen hand, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.

Vandaag ben ik trots dat ik een scène kan plaatsen uit Peter Zantinghs tweede boek, dat volgend jaar uitkomt.
(Z’n eerste roman is ook prachtig, overigens.)

Equivalent

Mijn vader bukte bij de stereo in de hoek van de kamer en zette muziek op. ‘Paul McCartney & Wings,’ zei hij terwijl hij het doosje nog in zijn handen had. En toen hij weer aan tafel was gaan zitten: ‘Dit was de favoriete muziek van je moeder.’

We zaten niet tegenover elkaar, maar allebei aan de hoek. We luisterden. Het klonk oud.

Het was op de dag voor mijn verjaardag. Pas een paar jaar later besefte ik dat mijn verjaardag ook elk jaar de verjaardag van haar dood was. Hij had het die avond opgezet om haar te herdenken, iets wat hij op de dag zelf niet kon, want dan zat mijn verjaardag in de weg. Dan waren er slingers.

‘Ik vind het wel mooi,’ zei ik, en toen hij daarop een glimlach kreeg, wist ik dat ik een goede leugen had verteld.

‘Het is ook mooi,’ zei hij, terwijl ik zag dat hij bij me wegkeek en ik me afvroeg of hij het tegen mij zei, of gewoon, in het algemeen, de lucht in, woorden die weg mochten drijven. ‘Alles wat je moeder mooi vond, was in het echt ook heel mooi.’

Dat ontroerde me. Alsof mijn moeder hield van dingen die niet echt waren, maar die wel een equivalent in de echte wereld hadden, en die was bijna net zo mooi, maar nooit precies even mooi. Omdat zij, haar bestaan en alles wat ze ooit had gezegd en gedaan, haar jurkjes en haar lach en dat ze soms iets schreef in de condens van de badkamerspiegel, dat dat allemaal ook niet meer echt was maar wel altijd aan de zijkant van alles bleef bestaan.

Twee liedjes later zei ik nog een keer dat ik het mooi vond. Mijn vader schoof zijn stoel een stukje naar me toe, boog voorover en pakte mijn hoofd vast. Hij gaf me een kus op mijn haar en ik voelde hem zuchten op mijn huid.

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

Een paar dagen terug smeedde ik het plan om in het kader van de nominatie voor de Academica Literatuurprijs iedere paar dagen op dit blog een zeer kort verhaal te plaatsen, dat steeds te maken heeft met De Verjaardag.

Nou. Dat zijn natuurlijk verhalen over verjaardagen van mijn lievelingsmensen!
De komende tijd dus niet alleen verhalen van de ondergetekende, maar ook van fijne mensen die ik hoog heb zitten.
En vandaag de prachtige Eva Mouton!
Ze stuurde me de volgende column toe. (En die verscheen eerder al in De Standaard)
Hoezee!

Meer Eva vindt u hier.

Stemt u ook even op de Academica? Klik!

In het kader van de nominatie voor de Academica Literatuurprijs kunt u op dit blog iedere paar dagen een zeer kort verhaal dat steeds te maken heeft met De Verjaardag. Want ja, wat is er nu leuker dan sneue dingen met een feestmutsje erop?
Bij deze ‘t eerste.

Altijd Taart

“Soep!” schreeuwde Annemarie. “Ik wil soep godverdomme!” De grote eettafel van haar moeder zat vol met ooms en tantes. Annemarie begon te huilen. Niet gewoon huilen, maar hard als een kind met een lage diepe stem, met de mond wagenwijd open en een sliert spuug aan haar onderlip. Ze huilde en toch zag ze alles ineens heel helder: de tantes die fluisterden achter hun hand, haar vader die met een theedoek en een natte pan de keuken kwam uitgelopen. Precies vorig jaar was Annemarie ermee begonnen. Ze had altijd in God geloofd, vanaf dat ze kind was, maar een jaar geleden was ze van haar geloof gevallen. Ze had een stuk verjaardagstaart gegeten en ineens wist ze het zeker: het draaide niet om God, het draaide om taart in het leven. Vanaf die dag had ze elke dag en stuk taart gegeten. Stiekem, bij Café van Vleuten in een dorp verderop. Dik worden was slechts een offer geweest. Ze was een nieuw soort kluizenaar. Ze was zelf haar vesting en dichtgemetselde deur, met alleen haar mond als doorgeefluik. Vandaag had ze precies 365 stukken achter elkaar gehad.
Ze had geen dag gemist.
Maar wat eet je op je verjaardag als je op elke normale dag al taart eet?
Wat dat betreft was taart eigenlijk precies als God. Of als mannen. Of als televisie. Of veel geld. Ze snoot haar neus en zuchtte.
“Nou ja,” zei haar moeder. “We dachten dat je het wel leuk zou vinden, op je verjaardag. Een taart. Maar ja. Mevrouw wil weer soep. Prima. Krijgt mevrouw soep. Prima. Kan ook. Eten we allemaal wel soep. Omdat mevrouw dat graag wil.”
Annemarie knikte. Het was stil in de kamer. De klok tikte.
“Okidokie,” zei Annemaries vader, en draaide zich met pan en theedoek om.
Daarna klonk het geluid van de afzuigkap die werd aangezet.

Stemmen kan overigens alhier.

“Wie opent er morgen?” vraagt de chef.
“Inga moet morgen openen, volgens mij,” zegt Q., die met zijn man aan de bar zit.
“Hoezo?” vraag ik.
“Iemand moet even de vlag uithangen,” zegt de chef.
“Kunnen we niet de regenboogvlag uithangen?” vraag ik.
“We kunnen niet elke dag de regenboogvlag uithangen,” zegt de chef.
“Hoezo niet?” zeg ik.
“Omdat het morgen geen homodag is.”
“Elke dag is toch homodag?” zegt de man van Q.
“Morgen gaat de gewone vlag uit.”
“Nou, morgen krijgt een meneer een gouden kroon op zijn hoofd gezet. Ik vind dat toch behoorlijk gay. Toevallig,” zegt Q.
“De opendienst hangt morgen gewoon de gewone vlag uit!”
“Welke is dat ook alweer? Die met die adelaar?” zegt Q.
“Dus Inga hangt de Nederlandse vlag uit,” zegt de man van Q.
“Laten we nou een Duitser de Nederlandse vlag ophangen?” zeg ik.
Het is even stil.
“Iemand nog koffie?” vraagt de chef.
“Lekker,” roepen we.
Morgen is het feest.
De laatste Koninginnedag.
We hebben er zin in.