Op de repeat op de platenspeler is om de anderhalve minuut de naald verzetten.
#HoudenvanAlienLanesvanGuidedbyVoicesomachtuurindeochtend

Poster facebook

Volgende week op De Parade te Rotterdam

We zijn nogal druk met de voorbereidingen voor ons literair-muziek-variété-program op De Parade in Rotterdam (27 t/m 30 juni, met mij) en Utrecht (26 t/m 29 juli met Alma Mathijsen).
Zin in is een cliché, maar nu écht écht waar.
Mede door het liedje dat we hebben gemaakt, dat zo mooi is dat ik het iedere dag stiekem een keer draai.

En verder: denk hele ouwe Franse kroeg, denk Satie en Janis Ian, denk Dennie de barman en een opgezette schildpad en denk aan een tingeltangel-schipperspiano en een traporgel.

Maar goed, wat willen we ook met Lucas de Waard (winnaar Musical Awards 2016 Beste Script), Mike Roelofs (winnaar De Annie M.G. Schmidtprijs 2014), Alma Mathijsen (Schrijver van “De grote goede dingen”, ondeugd én presentator) en Elfie Tromp (genomineerd voor BNG- en Dioraphte Literatuurprijs én Marlène Dietrich-zangeres) aan boord?

white-square.jpg
Gisteren zaten Mike en ik een uurtje bij Rob Keijs op Radio Gelderland en daar speelden we (of ja: Mike) het liedje voor de allereerste keer.
white-square.jpg

Dus komt allen af!
Het wordt gans mooi.
(Lach, traan, gevoelens, emoties!)
Kaartjes kopen kan alhier.

ballon

Ted is jarig

Zingend kwamen we de trap afgelopen. Anja, Henk en ik, en Anja mocht voorop. In haar handen droeg ze een appeltaartje van de Albert Heijn, met daarop een brandend theelichtje.
We zongen. Aan de bar zat Ted, voor hem een biertje met een glaasje Ketel, zijn vaste combinatie op de doordeweekse dagen, op zijn hoofd een kartonnen feesthoedje. Dat feesthoedje was nieuw.
Verder was de kroeg leeg.
“Voor jou, Ted,” zei Anja.
Ze zette sereen het taartje voor Ted neer.
Ik knikte.
“Voor je verjaardag,” zei Anja.
“Omdat we je zo’n fijne gast vinden,” zei ik.
Buiten scheen de zon, maar daar merkte je binnen gelukkig niks van.
Het was druk op straat, de terrassen zaten vol. Alsof er iets te vieren viel.
Maar wij hadden Ted, en Ted was jarig.
“Wat lief,” zei Ted.
Zijn stem klonk een beetje geknepen. Snel nam hij een slok van zijn bier. “Echt heel erg lief.”
Weer nam hij een paar slokken, tot de glazigheid in zijn ogen weer verdwenen was.
Ted blies het kaarsje uit en de andere drie klapten.
Samen aten we taart, dronken we een pilsje en keken we naar de dagjesmensen die buiten in de felle zon voorbij liepen.
Ted, Anja, Henk en ik.
Het was een goeie zaterdag.

105042-Retro-Orange-Balloons

Joey wil alleen maar rennen

Joey wil alleen maar rennen, zei Frenkie vanmorgen aan de bar.
Buiten liepen de groepen mensen in oranje tenues, maar binnen was het leeg.
De vrouw naast hem was al een tijdje weg. Ze had een kop koffie achterover geslagen, haar tas gepakt en geen doei gezegd. Frenkies bierglas was zo snel leeg dat het besloeg en buiten scheen voor eerst deze week de zon.
Het was nog vroeg, een uur of tien.
Joey wil alleen maar rennen, zei Frenkie aan de bar. Ik heb al een hek om de tuin gezet en hem zelfs al eens aangelijnd, maar het heeft allemaal geen zin. Hij klimt over alles heen en het touw dat bijt hij door. Mijn kind lijkt wel een hond. Vorige week moest ik hem van de Waalbrug plukken, nadat een maat me had gebeld dat hij Joey had zien rennen. Gelukkig had hij zijn pyjama aan, want dat is ook wel eens anders geweest. Lag ‘ie in zijn blote piemel in de vijver van het Kronenburgerpark. Oma sprak er schande van.
Frenkie stond al voor de deur te wachten toen ik aankwam. Ik stalde mijn fiets, en toen ik opkeek stond hij daar. Ben je al open? vroeg hij. Over een half uurtje, zei ik. Hij wreef over zijn gezicht en keek daarna naar een vogel die overvloog. Hij dacht na. Hij zou wel even wachten.
Eenmaal aan de bar stak hij meteen van wal.
Hij zei: Z’n moeder is al een week de hort op en vanochtend kwam ze thuis. Ik heb haar maar in bed gelegd en Joey voor de televisie gezet met een zak chips en een fles kindercola en de tussendeur op slot. Daarna heb ik met de deur geslagen, maar ze sliep denk ik al te vast. Joey zwaaide naar me door het raam, terwijl hij het gordijn inklom. Ik heb daarna maar niet meer omgekeken. Joey wil alleen maar rennen, maar vandaag zoekt z’n moeder het zelf maar uit. Ik weet dat je het niet over je eigen kind mag zeggen: maar die rattekop stikt maar in zijn kindercola, ik pluk hem niet meer van die brug. Mag ik nog een Ketel 1? Een kouwe als het kan. Ik wil niet meer naar buiten, want iedereen viert feest. Een stal, dat is het, iedereen loopt maar te zuipen en te vreten. Ik doe niet mee. Vandaag in ieder geval niet.
Een meisje met een verenboa om liep binnen, keek rond en vertrok weer. Buiten hoorden we haar nog roepen. Smerige schijtpino, mompelde hij. Ach, zei ik. Die meisjes doen niemand kwaad. Gelukkig is het hier rustig, zei hij. Ik schonk hem nog eens bij.
Joey wil alleen maar rennen, zei Frenkie aan de bar. Langzaam werd zijn tong dikker en naarmate de kroeg leeg bleef, nam hij steeds een glas erbij. Af en toe rookte hij buiten een filtersigaret die hij thuis met een machientje had gedraaid. Dan schopte hij wat tegen het paaltje. De mensen liepen met een boogje om, staken over naar de andere kant van de straat. Frenkie zweeg steeds meer en toen de middag binnenliep en het officieel tijd werd om te gaan drinken rekende hij af. Die kleine rattekop moest toch ook even een aai, zei hij terwijl hij haastig het briefgeld terug in zijn portemonnee propte. En misschien moeten we maar een blokje om, die kleine man en ik. Laat ik hem daarna even los in de tuin. Ik zou eens een traptractor voor hem moeten kopen of een loopband of een klimrek met een wipkip.
Leunend in de deuropening keek ik Frenkie na. Hij verdween als een grijze zweetvlek tussen het oranjevolk. Langzaam druppelde de zaak vol met mensen. Ik gaf een rondje voor de eerste mensen aan de bar en glimlachte voor de verandering wat meer. Want Joey wil alleen maar rennen. En we weten allemaal hoe dat voelt.

Een dag voor dit liedje


The jeweller has a shop
On the corner of the boulevard
In the night, in small spectacles
He polishes old coins
He uses spit and cloth and ashes
He makes them shine with ashes
He knows the use of ashes
He worships God with ashes

The coins are often very old
By the time they reach the jeweller
With his hands and ashes
He will try the best he can
He knows that he can only shine them
Can not repair the scratches
He knows that even new coins have scars
So he just smiles

He knows the use of ashes
Dum da de da da dey dey
He worships God with ashes
Dum da de da de de da de dey dey

Horace & Pete

CUSTOMER
Hi there, may I have a Budweiser, please?

UNCLE PETE
Four fifty.

CUSTOMER
O.

UNCLE PETE
O?

CUSTOMER
I thought I heard you charge that guy three dollars for a Budweiser.

UNCLE PETE
Don’t worry about what I charge him.

CUSTOMER
I just don’t get why I have to pay more.

UNCLE PETE
You don’t have to pay more, you can also get the fuck out.

CUSTOMER
You can’t just charge different people different prices.

UNCLE PETE
Hey kid, you gonna pay for this beer or you gonna wear it?

CUSTOMER
Uhm.

UNCLE PETE
Listen, you mumbling little fuck, you say “uhm” one more time-

HORACE
Pete-

UNCLE PETE
What?
What did I do?
What?

HORACE
Just let me get it.
I got it.
Hey, sorry.
You al right? What’s up?

CUSTOMER
Yeah.
I was charged four fifty for a Budweiser and that guy was charged three dollars.
I was not sure why the-

HORACE
He’s been coming here a long time.

CUSTOMER
So is that a privilege for just that one guy or is-

HORACE
Some people pay four fifty, some people pay three.

CUSTOMER
Okay.
How do you decide that? Is there, like, a list, or-

HORACE
If he looks like him he pays three, if he looks like you he pays four fifty.

CUSTOMER
Just out and out discrimination?
Are you aware how totally unfair and not okay that is?
Not sure what group-
I mean, I’m Jewish, I’m gay, short-

HORACE
Here’s the thing, you are getting more for your money than he is.

CUSTOMER
How so?

HORACE
Because, well, see, you come here and you make fun of the place because it’s an old Brooklyn dive bar, so you and your friends get to enjoy that part of it and also, you get to have a beer.
But he just gets the beer.
You are here ironically.
But he is really here because he just lives on the corner.

CUSTOMER
So it is like a douche tax?

HORACE
Yeah, kinda.

CUSTOMER
Acceptable.

HORACE
Okay.
Thank you.

botervloot

I get along without you very well

Annemiek en Jan zitten aan de keukentafel.
Lunchtijd.
We zien Jan de labels van een stuk of 5 potjes pillen lezen. Eén voor één neemt hij ze met water.
Annemiek eet een boterham en leest ondertussen de krant. Neemt af en toe een slok koffie.
Jan staart voor zich uit.

JAN
Kaas?

Annemiek geeft de kaas aan. Leest door.

JAN
Oh, wacht.
Nee.
Wacht.
Eerst de boter.
De boter.

Annemiek kijkt op. Legt de kaas terug en geeft de boter aan.

JAN
Het klopt niet.

ANNEMIEK
Wat klopt er niet?

JAN
Ik doe het verkeerd om.

ANNEMIEK
Met je boterham?

JAN
Dom.
Natuurlijk.

ANNEMIEK
Nee hoor, niet dom. Normaal.
Jij moet nu gewoon soms wat langer nadenken over de dingen.
Niet raar.

JAN
Ja.
Ja.
Dat klinkt logisch.

ANNEMIEK
Steek je mes maar vast in de vloot.

Annemiek geeft een snee brood aan.

JAN
Beetje dom.

ANNEMIEK
Nee, hoor.
Normaal.

Jan steekt zijn mes in de botervloot.
Hij probeert zijn boterham te smeren. Het lukt niet goed.
Zijn bewegingen zijn ongecontroleerd.
Hij kijkt naar het mes.
Dan naar Annemiek.

JAN (rustig, als een grapje bijna)
Ik kan je nu helemaal verrot steken.

ANNEMIEK
Waarom zeg je dat?

JAN
Dat kan toch?
Ik word zeker ontoerekeningsvatbaar verklaard.

ANNEMIEK
Je bent niet ontoerekeningsvatbaar.

JAN
Ja, dat weet jij.

Annemiek leest en eet door.

ANNEMIEK
Ja, dat weet ik.

JAN
Maar een beetje advocaat maakt dat zo geloofwaardig.
Met al die pillen.

ANNEMIEK
Maar ik ben er.

JAN
Niet als ik je dood steek.

ANNEMIEK
Nee, niet als je me dood steekt.

JAN
Je leest gewoon door.

ANNEMIEK
Ik hoor je toch.

JAN
Ik denk dat je wel anders piept als het bloed je uit de halsslagader gutst en je hier op de tegelvloer ligt dood te bloeden.
(stilte)
Ik zag ooit een aflevering van Oprah waar een vrouw niet van een inbreker weg kon komen omdat ze steeds over haar eigen bloed uitgleed.

ANNEMIEK
Praat normaal.

JAN
Op de tegelvloer.
Van haar keuken.

ANNEMIEK
Jan.

JAN
Ik praat normaal.
Er is niets mis met mijn spraak.

ANNEMIEK
Ik zeg niet hoe, ik zeg wat.
Wat je zegt.

JAN
Ik praat normaal.

ANNEMIEK
Nee, niet als je praat over mij doodsteken.
En ik uitglijden over mijn bloed hier op de tegels.

JAN
HA!
Zie je wel, je neemt me niet serieus.
Maar wel eerst betuttelen.

Jan zwaait met het mes naar Annemiek.

JAN
Ik wil niks meer met betuttelen.

Jan steekt richting Annemiek.

JAN
Eerst je hals, dat las ik ooit.
Eerst je hals.
En dan hang ik je op de kop.

Jan springt op.
Maakt stekende bewegingen naar Annemiek.
Annemiek springt van haar stoel.
Jan raakt haar bijna.
Annemiek slaat het mes uit zijn hand.
Het mes zeilt over de tegels.
Ze kijken ernaar.
Het is stil.
Ze kijken elkaar aan.
Annemiek pakt Jan vast.
Ze zingt
I get along without you very well.
Ze dansen.

JAN
En ik had het over die vrouw bij Oprah.
Ik zou jou nooit laten uitglijden over je eigen bloed.

ANNEMIEK
Je bent lief.

JAN
Jij ook.

ANNEMIEK
Lieve man.

JAN
Ja.

Ze dansen verder.
Donker.

mulisch

VPRO’s Nooit Meer Slapen: Het boekenbal

Deze week schrijf ik elke dag een monoloog aan de hand van de actualiteit, die ik ‘s nachts rond de klok van één uur bij VPRO’s cultuurprogramma Nooit Meer Slapen op Radio 1 voorlees.
Hieronder het verhaal van vrijdagnacht. Spraken eerder deze week Het Hoofd, Nancy Sinatra, De Horrortandarts en Een Vluchteling, vandaag is het personage Hanneke Hendrix aan het woord.


***

HANNEKE HENDRIX OP HET BOEKENBAL
Begrijp me goed, ik wil niet blasé gaan doen over het boekenbal.
Echt niet
Ik hou juist van dit soort feestjes.
Jaren terug crashte ik ieder jaar met twee vrienden het gala van de gouden kalveren door ons voor te doen als roadies van een bevriende DJ. Dan liepen we op hakken en in pompeuze jurken, met ieder een platenkoffer in de hand door de backstagedeur. En eenmaal binnen was het vooral het leukst om te doen alsof we daar echt hoorden, tussen alle sterren.
De eerste keer op het Boekenbal kwam ik binnen doordat een literaire organisatie me benoemd had tot chef audiotour, terwijl er helemaal geen audiotour was. Ze hadden een bordje neergezet met daarop: “Audiotour hervat zo dadelijk”.
Niets is zo leuk om op een exclusief feestje te zijn, terwijl je er eigenlijk niet hoort.
Een bevriende muzikant vertelde een keer dat hij, toen hij in de band van het programma tijdens het boekenbal moest spelen, grote bossen bloemen in de kleedkamer had gevonden, voor iedereen in de band. Later kwam ik er achter dat iemand van Propria Cures zich ‘s middags had voorgedaan als bloemist en zich daarna in de toiletten had verstopt.
Vorig jaar kwam ik een vriendin tegen op het balkon. Ze droeg een spijkerbroek en zat onder het stof. “Waar kom jij vandaan?” vroeg ik.
“O,” zei ze nonchalant. “Ik ben vanaf de kroeg hiernaast via de kruipruimtes tot onder het podium in de zaal gekomen. Maar het was er nogal stoffig.”
Ik was gewoon met een kaartje binnen gekomen. Ik was vreselijk jaloers.
Ook dit jaar ben ik gewoon door de voordeur in de rij naar binnen gegaan. Maar ik mis de tijd dat het stiekem ging.
Niet dat ik blasé wil doen, over het boekenbal. Heus niet.
Maar misschien moest ik me volgend jaar toch maar weer eens als roadie gaan verkleden.
white_square-outlined1.jpg
Luister hier: